Σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση, ο Βασίλης Μπισμπίκης μίλησε για τις δυσκολίες που σημάδεψαν τη ζωή του, την περίοδο της παραβατικότητας, τις ουσίες, το θέατρο που αποτέλεσε σημείο καμπής, αλλά και την ψυχανάλυση που, όπως παραδέχεται, τον βοήθησε να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του.Αναφερόμενος στις πιο δύσκολες στιγμές που βίωσε, ξεκαθάρισε τη στάση του απέναντι στη θρησκεία, λέγοντας χαρα…
Σε μια ιδιαίτερα προσωπική εξομολόγηση, ο Βασίλης Μπισμπίκης μίλησε για τις δυσκολίες που σημάδεψαν τη ζωή του, την περίοδο της παραβατικότητας, τις ουσίες, το θέατρο που αποτέλεσε σημείο καμπής, αλλά και την ψυχανάλυση που, όπως παραδέχεται, τον βοήθησε να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του.
Αναφερόμενος στις πιο δύσκολες στιγμές που βίωσε, ξεκαθάρισε τη στάση του απέναντι στη θρησκεία, λέγοντας χαρακτηριστικά:
«Δεν πιστεύω και σε Θεό για να σου πω ότι με βοήθησε ο Θεός ή κάτι τέτοιο, οπότε τυχερός θα πω».
Όπως εξήγησε, θεωρεί πως η πορεία του δεν άλλαξε λόγω κάποιας θεϊκής παρέμβασης, αλλά χάρη σε συγκυρίες, στην τύχη και κυρίως στην ανάγκη του να βρει διέξοδο μέσα από την τέχνη.
Από την εφηβική παραβατικότητα στις ουσίες
Ο Βασίλης Μπισμπίκης αποκάλυψε πως στα 15 του χρόνια αποφάσισε να φύγει από το Λουτράκι, έχοντας ήδη διακόψει το σχολείο μετά την Γ’ Γυμνασίου.
Όπως είπε, ήταν ένα ιδιαίτερα ανήσυχο παιδί και δεν μπορούσε να προσαρμοστεί στο εκπαιδευτικό σύστημα, με αποτέλεσμα να αποβάλλεται συνεχώς από σχολεία της Κορινθίας.
Παράλληλα, διάβαζε πολλά εξωσχολικά βιβλία, επηρεασμένος αρχικά από τον κομμουνιστή παππού του και στη συνέχεια από αναγνώσματα σχετικά με τον αναρχισμό, υιοθετώντας την άποψη ότι το σχολείο μπορούσε να του κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.
Η φυγή από το σπίτι τον οδήγησε στον δύσκολο κόσμο της νύχτας και της επιβίωσης, όπου εργάστηκε κάτω από ιδιαίτερα σκληρές συνθήκες.
Περιγράφοντας εκείνη την περίοδο, ανέφερε:
«Μπήκα σε έναν πόλεμο που έπρεπε να φορέσω πανοπλίες, να πάρω πυρομαχικά, να σκληρύνω και ουσιαστικά να μουδιάσω τα συναισθήματά μου με ουσίες για να μπορέσω να αντεπεξέλθω σε αυτή τη ζωή που ζούσα».
Διευκρίνισε, ωστόσο, πως η οικογένειά του δεν αποτέλεσε ποτέ αιτία αυτής της πορείας. Όπως είπε, οι γονείς του παραμένουν μαζί και αγαπημένοι εδώ και 40-50 χρόνια και ο ίδιος δεν μεγάλωσε σε περιβάλλον ενδοοικογενειακής βίας, παρότι οι δικοί του άνθρωποι ανησυχούσαν έντονα για την εξέλιξή του.
Το θέατρο, η ψυχανάλυση και η αυτογνωσία
Η μεγάλη αλλαγή ήρθε όταν γνώρισε το θέατρο, το οποίο, όπως παραδέχθηκε, έγινε η νέα του «ντόπα», αντικαθιστώντας τις προηγούμενες εξαρτήσεις και την ένταση της ζωής στο περιθώριο.
Για τέσσερα χρόνια έζησε σχεδόν αποκλειστικά στη σχολή της Μαίρης Βογιατζή Τράγκα στα Εξάρχεια, όπου, όπως αποκάλυψε, κοιμόταν και περνούσε σχεδόν όλο το εικοσιτετράωρό του.
Παρότι η υποκριτική έγινε η μεγάλη του αγάπη, το γεγονός ότι δεν ολοκλήρωσε ποτέ το Λύκειο δεν του επέτρεψε να συμμετάσχει στις εξετάσεις της σχολής του Εθνικού Θεάτρου, κάτι που τον στενοχώρησε ιδιαίτερα.
Στη συνέχεια μίλησε και για την ψυχανάλυση, αποκαλύπτοντας πως ακολούθησε αυτή τη διαδικασία για εννέα χρόνια.
Όπως εξήγησε, αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια όταν ένιωσε πως είχε φτάσει «στον πάτο». Η ψυχοθεραπεία, όπως είπε, τον βοήθησε να καταλάβει καλύτερα τον εαυτό του, να αναγνωρίσει όσα αγαπά αλλά και όσα τον κατέστρεφαν, ενώ πλέον αισθάνεται ότι έχει συμφιλιωθεί με τον εαυτό του.
«Τον τελευταίο καιρό αγαπάω αρκετά τον Βασίλη», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Η κριτική στην τηλεόραση και το μήνυμα προς τους νέους
Ο Βασίλης Μπισμπίκης στάθηκε και στον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται από τα μέσα ενημέρωσης, εκφράζοντας την ενόχλησή του για την εικόνα του «σκληρού» ή «brutal» άνδρα που, όπως είπε, δημιουργήθηκε κυρίως μέσα από τους τηλεοπτικούς του ρόλους.
Παράλληλα, ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει τη συμπεριφορά ή τον τρόπο ζωής του εξαιτίας της δημοσιότητας.
«Δεν θα σταματήσω να είμαι ο εαυτός μου, να βγαίνω, να χορεύω, να φιλιέμαι και να κάνω ό,τι θέλω επειδή κάποιοι με τραβάνε με ένα κινητό. Υπάρχει μια θεωρία που λέει ότι υπάρχει hδονή όταν σε ανεβάζουν, αλλά η μεγαλύτερη hδονή του κόσμου είναι όταν σε αποδομούν για να σε ξανααναδομήσουν», είπε χαρακτηριστικά.
Στη συνέχεια άσκησε έντονη κριτική στην τηλεόραση, δηλώνοντας:
«Η τηλεόραση δεν έχει να κάνει με ψυχαγωγία, έχει να κάνει με την κλειδαρότρυπα και την ανθρωποφαγία. Λειτουργεί ανθρωποφαγικά και όταν δεν έχουν τι άλλο να φάνε, τρώει ο ένας τον άλλον. Αν πάρεις αποδοχή από αυτούς τους ανθρώπους, τότε κάτι εσύ δεν κάνεις καλά».
Αναφέρθηκε επίσης στη θεατρική παράσταση «Σε συγχωρώ, μητέρα», μέσα από την οποία επιχειρεί να αναδείξει τη βία των ανηλίκων και τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν πολλοί νέοι.
Όπως σημείωσε, το έργο είχε γραφτεί το 1965 και είχε απαγορευτεί για πέντε χρόνια λόγω λογοκρισίας, καθώς περιλάμβανε μια ιδιαίτερα σκληρή σκηνή με τη δολοφονία ενός βρέφους.
Σήμερα, όπως είπε, η παράσταση έχει γνωρίσει μεγάλη αναγνώριση, με πανεπιστήμια και διεθνείς κριτικούς, μεταξύ των οποίων και ο Michael Billington των Guardian, να εκφράζονται με ιδιαίτερα θετικά σχόλια.
Ο ίδιος παρατηρεί πως, σε αντίθεση με το 2018 όταν πολλοί θεατές αποχωρούσαν από την αίθουσα επειδή δεν άντεχαν τη βία που παρουσίαζε το έργο, πλέον το κοινό έχει εξοικειωθεί περισσότερο με τέτοιες εικόνες λόγω της καθημερινής έκθεσης στη βία και την πληροφορία.
Ως πατέρας, εξέφρασε την ανησυχία του για την αυξανόμενη βία που παρατηρείται στην κοινωνία, ιδιαίτερα μεταξύ ανηλίκων, επιμένοντας όμως πως εξακολουθεί να πιστεύει στη νέα γενιά.
«Πιστεύω στα νέα παιδιά, είναι η ελπίδα μας για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Πρέπει να ακουμπήσουμε πάνω τους», κατέληξε.
Δείτε και αυτά