Η Σωτηρία Μπέλλου, μία από τις σπουδαιότερες φωνές του ελληνικού ρεμπέτικου και η τελευταία μεγάλη ρεμπέτισσα, γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1921 σε ένα χωριό της Χαλκίδας.Τα πρώτα χρόνια της ζωής της τα πέρασε δίπλα στη γιαγιά της και στον ιερέα παππού της, καθώς οι γονείς της διατηρούσαν μπακάλικο και εργάζονταν πολλές ώρες καθημερινά.Η οικογένειά της είχε συνολικά πέντε παιδιά και, λόγω των υποχρ…
Η Σωτηρία Μπέλλου, μία από τις σπουδαιότερες φωνές του ελληνικού ρεμπέτικου και η τελευταία μεγάλη ρεμπέτισσα, γεννήθηκε στις 22 Αυγούστου 1921 σε ένα χωριό της Χαλκίδας.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής της τα πέρασε δίπλα στη γιαγιά της και στον ιερέα παππού της, καθώς οι γονείς της διατηρούσαν μπακάλικο και εργάζονταν πολλές ώρες καθημερινά.
Η οικογένειά της είχε συνολικά πέντε παιδιά και, λόγω των υποχρεώσεων των γονιών της, η μικρή Σωτηρία μεγάλωσε κοντά στους παππούδες της.
Από μικρή είχε ιδιαίτερη σχέση με την εκκλησία. Περνούσε πολλές ώρες εκεί, έψελνε και αγαπούσε να χτυπά την καμπάνα. Όταν έγινε έξι ετών επέστρεψε στο πατρικό της σπίτι για να ξεκινήσει το σχολείο.
Το όνειρο να γίνει τραγουδίστρια και η αντίδραση της οικογένειάς της
Παρότι μεγάλωσε σε ένα αυστηρό και θρησκευόμενο περιβάλλον, η ίδια περιέγραφε τον χαρακτήρα της ως «διαβολάκι».
Ήταν ζωηρή, πεισματάρα, απαιτητική και συχνά έκανε πλάκες στους γύρω της. Αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα της, όμως, ήταν εκείνα που αργότερα τη βοήθησαν να παλέψει για να πραγματοποιήσει το μεγάλο της όνειρο: να γίνει τραγουδίστρια.
Η αγάπη της για το τραγούδι γεννήθηκε όταν ήταν ακόμη μαθήτρια και παρακολούθησε στον κινηματογράφο την ταινία «Προσφυγοπούλα» με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Βέμπο.
Η ερμηνεία της Βέμπο τη μάγεψε και η μικρή Σωτηρία άρχισε να τη μιμείται. Περνούσε ώρες μπροστά στον καθρέφτη, αντιγράφοντας τις κινήσεις, τις εκφράσεις και τις πόζες της μεγάλης τραγουδίστριας.
Για τους γονείς της όλα αυτά αρχικά έμοιαζαν με ένα παιδικό παιχνίδι και πίστευαν πως μεγαλώνοντας θα το ξεπερνούσε.
Όταν όμως κατάλαβαν πως η κόρη τους το εννοούσε και ήθελε πραγματικά να ακολουθήσει τον δρόμο του τραγουδιού, αντέδρασαν έντονα.
Εκείνη την εποχή οι καλλιτέχνες, ιδιαίτερα οι γυναίκες που ασχολούνταν με το τραγούδι, δεν είχαν καλή κοινωνική αποδοχή.
Ο πατέρας της ήθελε να την παντρέψει, να δημιουργήσει οικογένεια και να ζήσει μια ήρεμη ζωή στο χωριό. Η ζωή της Σωτηρίας Μπέλλου, όμως, κάθε άλλο παρά ήρεμη έμελλε να είναι.
Ο δύσκολος γάμος, το βιτριόλι και η φυλακή
Το 1938 η Σωτηρία Μπέλλου γνώρισε τον Βαγγέλη Τριμούρα, έναν ελεγκτή λεωφορείων που την προσέγγισε και την ερωτεύτηκε.
Λίγους μήνες αργότερα παντρεύτηκαν, όμως ο γάμος τους εξελίχθηκε σε μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο για εκείνη.
Ο σύζυγός της ξενυχτούσε συχνά, έπινε και όταν εκείνη εξέφραζε τα παράπονά της, την κακοποιούσε.
Κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, τη χτύπησε τόσο άσχημα που η Σωτηρία Μπέλλου έχασε το παιδί.
Παρά τα όσα βίωνε, δεν έπαιρνε εύκολα την απόφαση να χωρίσει και προσπαθούσε να συνεχίσει τη ζωή της.
Η κατάσταση όμως έφτασε στα άκρα όταν πληροφορήθηκε πως ο σύζυγός της την απατούσε.
Κατά τη διάρκεια ενός έντονου καβγά, του πέταξε βιτριόλι στο πρόσωπο, με αποτέλεσμα να συλληφθεί και να οδηγηθεί στη φυλακή.
Η αρχική ποινή που της επιβλήθηκε ήταν τρία χρόνια φυλάκισης, όμως τελικά παρέμεινε κρατούμενη για έξι μήνες.
Η εμπειρία αυτή τη σημάδεψε για πάντα.
Όταν επέστρεψε στο σπίτι της, αντιμετώπισε την απόρριψη τόσο από την οικογένειά της όσο και από την τοπική κοινωνία.
Στη συνέχεια οργανώθηκε πολιτικά στην αριστερά και η ζωή της πλέον συνδεόταν με τρεις χαρακτηρισμούς: κομμουνίστρια, τραγουδίστρια και πρώην φυλακισμένη.
Τα δύσκολα χρόνια της Κατοχής και ο δρόμος προς τη μουσική
Στις 29 Οκτωβρίου 1940, λίγο πριν την έναρξη του πολέμου, η Σωτηρία Μπέλλου αποφάσισε να φύγει από το σπίτι της και να ταξιδέψει στην Αθήνα.
Στους γονείς της είπε χαρακτηριστικά:
«Φεύγω, αλλά μια μέρα θα γυρίσω στη Χαλκίδα μεγάλη και τρανή».
Το ταξίδι της προς την Αθήνα ήταν δύσκολο. Το τρένο ήταν γεμάτο στρατιώτες και ένας φαντάρος, βλέποντάς τη νηστική και ταλαιπωρημένη, της έδωσε ένα κομμάτι ψωμί.
Από μια άνετη οικογενειακή ζωή είχε βρεθεί να αγωνίζεται για την επιβίωσή της.
Στην Αθήνα της Κατοχής αναγκάστηκε να κάνει διάφορες δουλειές για να ζήσει.
Έπλενε πιάτα, πουλούσε τσιγάρα και παστέλια, δούλευε ως αχθοφόρος σε σταθμούς τρένων και λεωφορείων, ενώ επειδή δεν είχε σπίτι κοιμόταν ακόμη και σε βαγόνια τρένων.
Η ίδια είχε περιγράψει εκείνη την περίοδο λέγοντας:
«Εγκατέλειψα τα πλούτη και ήρθα εδώ και έκανα την υπηρέτρια. Και λαντζιέρισα έγινα και Ριζοσπάστη πουλούσα».
Η γνωριμία με τον Βασίλη Τσιτσάνη που άλλαξε τη ζωή της
Οι δυσκολίες την ανάγκασαν για ένα διάστημα να επιστρέψει στο σπίτι της, όμως εκεί η κατάσταση δεν βελτιώθηκε.
Ο πατέρας της την κακοποιούσε και έτσι η Σωτηρία Μπέλλου αποφάσισε να επιστρέψει στην Αθήνα, αποφασισμένη να αντέξει και να κυνηγήσει το όνειρό της.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής οργανώθηκε στην Αντίσταση, συνελήφθη από τους Γερμανούς και υπέστη βασανιστήρια.
Όταν δεν βρισκόταν σε κρατητήρια, έπαιζε μουσική με την κιθάρα της, την οποία είχε αγοράσει κάνοντας οικονομίες, σε ταβέρνες της Αθήνας.
Το 1945 τραγουδούσε και έπαιζε κιθάρα στην ταβέρνα του Καλλέργη στα Εξάρχεια.
Ένα βράδυ, ανάμεσα στους θαμώνες βρισκόταν ο μεγάλος δημιουργός του ρεμπέτικου, Βασίλης Τσιτσάνης.
Το αλάνθαστο μουσικό του ένστικτο αναγνώρισε αμέσως το ταλέντο της και εκείνη η συνάντηση αποτέλεσε την αρχή μιας μεγάλης καριέρας που θα την έκανε μία από τις σημαντικότερες μορφές του ελληνικού τραγουδιού.
