Βαθύτατη συγκίνηση, ανείπωτη θλίψη και ένα τεράστιο κενό άφησε στην ελληνική μουσική σκηνή και στις καρδιές εκατομμυρίων θαυμαστών η ξαφνική απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη.Η είδηση του αδόκητου θανάτου του αγαπημένου καλλιτέχνη προκάλεσε σοκ σε ολόκληρη τη χώρα. Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα πένθους, ο εκδότης και δημοσιογράφος Τάσος Δούσης θέλησε να αποχαιρετήσει τον «Αυτοκράτορα της πίστας» με ένα βα…
Βαθύτατη συγκίνηση, ανείπωτη θλίψη και ένα τεράστιο κενό άφησε στην ελληνική μουσική σκηνή και στις καρδιές εκατομμυρίων θαυμαστών η ξαφνική απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη.
Η είδηση του αδόκητου θανάτου του αγαπημένου καλλιτέχνη προκάλεσε σοκ σε ολόκληρη τη χώρα. Μέσα σε αυτό το βαρύ κλίμα πένθους, ο εκδότης και δημοσιογράφος Τάσος Δούσης θέλησε να αποχαιρετήσει τον «Αυτοκράτορα της πίστας» με ένα βαθιά προσωπικό, εξομολογητικό και ανθρώπινο αφιέρωμα.
Ο γνωστός δημοσιογράφος γύρισε τον χρόνο πίσω και αναφέρθηκε όχι μόνο στην καλλιτεχνική πορεία του Μαζωνάκη, αλλά και στα τραγούδια που συνόδευσαν μια ολόκληρη γενιά. Στα ξενύχτια, στα γλέντια και στις γειτονιές του Αιγάλεω, αλλά και σε έναν καλλιτέχνη που δεν μοίρασε ποτέ ψεύτικες υποσχέσεις και επέλεξε να ζήσει τη ζωή του με τους δικούς του, απόλυτα αυθεντικούς όρους.
«Έπαιζε μπάλα μόνος του» – Ο Μαζώ που άλλαξε τη νύχτα
Όπως γράφει ο Τάσος Δούσης, ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν μια κατηγορία από μόνος του. Ένα αλάνι που δεν έμοιαζε με κανέναν άλλον και που δεν μπορούσε κανείς να τον μπερδέψει με οποιονδήποτε άλλο καλλιτέχνη.
Είτε κάποιος αγαπούσε τον «Μαζώ» είτε όχι, γνώριζε πως ο συγκεκριμένος άνθρωπος «έπαιζε μπάλα μόνος του».
Ο Γιώργος Μαζωνάκης κατάφερε να αλλάξει τον χάρτη της νυχτερινής διασκέδασης. Υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους καλλιτέχνες που μπορούσαν να γεμίζουν μόνοι τους τα μαγαζιά, χωρίς φιοριτούρες, χωρίς υπερβολές, χωρίς εντυπωσιακά εφέ και χωρίς την ανάγκη ενός μεγάλου σχήματος γύρω τους.
Ήταν, όπως σημειώνει ο Δούσης, μία από τις τελευταίες πραγματικά αναγνωρίσιμες λαϊκές φωνές της Ελλάδας. Μια φωνή μοναδική, που δεν έμοιαζε με καμία άλλη και που δεν προσπάθησε να γίνει ούτε Πάριος ούτε Καρράς.
Και η εικόνα του πάνω στην πίστα ήταν χαρακτηριστική της προσωπικότητάς του.
«Ο Μαζώ στην πίστα φορούσε φούστα, τραγουδούσε Διονυσίου και το μαγαζί στεκόταν προσοχή», γράφει χαρακτηριστικά ο Τάσος Δούσης.
Αυτά, όπως επισημαίνει, τα έκανε μόνο ο Μαζώ και ακριβώς γι’ αυτό ήταν ξεχωριστός.
Ο ίδιος αναφέρεται και στο γεγονός ότι ο Ζαχαράτος είχε σατιρίσει τον Μαζωνάκη για τον τρόπο με τον οποίο εμφανιζόταν και στεκόταν στην πίστα, λέγοντας χαρακτηριστικά πως «δεν τραγούδαγε».
Τα τελευταία χρόνια, όπως σημειώνει ο δημοσιογράφος, η φωνή του καλλιτέχνη μπορεί να μην τον βοηθούσε όπως παλαιότερα και ο ίδιος να περνούσε δύσκολες περιόδους. Ωστόσο, ο κόσμος παρέμενε εκεί.
Τον στήριζε επειδή ήθελε να βλέπει τον Μαζώ, ακόμη και όταν εκείνος βρισκόταν «στα πατώματα».
«Ανήκω σε εμένα και στα όνειρά μου, δεν θέλω κανέναν μες στη μοναξιά μου», θυμάται ο Τάσος Δούσης, φέρνοντας στο προσκήνιο έναν από τους στίχους που, όπως φαίνεται, συμπυκνώνουν πολλά από όσα αισθάνεται για τον καλλιτέχνη.
Από το ΕΠΑΛ Αιγάλεω στα ξενύχτια μιας ολόκληρης γενιάς
Το αφιέρωμα αποκτά ακόμη πιο προσωπικό χαρακτήρα όταν ο Τάσος Δούσης αναφέρεται στα δικά του χρόνια νιότης και στις αναμνήσεις που συνδέθηκαν με τα τραγούδια του Γιώργου Μαζωνάκη.
«Θέλω να γυρίσω στα παλιά εδώ και τώρα… Γιώργος Μαζωνάκης, ΕΠΑΛ Αιγάλεω. Αφιερωμένο στην παλιοπαρέα, τον Τόλη, τον Βασίλη, τον Λευτέρη, τον Γιάννη», γράφει, στέλνοντας με αυτόν τον τρόπο έναν τελευταίο χαιρετισμό στον «Ροκ Σούπερ Σταρ από τη Νίκαια».
Για τον ίδιο και τη γενιά του, για τα παιδιά που μεγάλωσαν στις ίδιες αλάνες, στα ίδια σχολεία και στα ίδια δυτικά λημέρια, τα τραγούδια του Μαζωνάκη έγιναν το σάουντρακ μιας ολόκληρης εποχής.
Ξενύχτια, μεθύσια, απογοητεύσεις, θρίαμβοι, εφιάλτες, έρωτες και ατελείωτα πάρτι συνδέθηκαν με τις μεγάλες επιτυχίες του.
Ο Τάσος Δούσης εξομολογείται πως σήμερα αισθάνεται ότι πενθεί ένα κομμάτι της δικής του ζωής, καθώς τα τελευταία 30 χρόνια έχουν ως μουσικό υπόβαθρο τα τραγούδια του Μαζώ.
Ο ίδιος, ο Τόλης, ο Βασίλης και η παλιοπαρέα από το Egaleo City, όπως και χιλιάδες ακόμη συνομήλικοι του Γιώργου Μαζωνάκη που μεγάλωσαν στα ίδια μέρη, έζησαν στιγμές της ζωής τους έχοντας τις επιτυχίες του καλλιτέχνη ως μουσική υπόκρουση.
Με τον θάνατό του, όπως περιγράφει χαρακτηριστικά, είναι σαν να ξεριζώθηκε ένα κομμάτι από την ψυχή και τη νιότη τους.
Και ακόμη κι εκείνοι που δεν υπήρξαν φανατικοί θαυμαστές του, ίσως αισθάνονται σήμερα πως λείπει ένα μικρό κομμάτι από την καθημερινότητά τους.
Ο λόγος, σύμφωνα με τον Δούση, είναι απλός: ο Μαζωνάκης ήταν ένας άνθρωπος που βρισκόταν ψηλά, όμως ταυτόχρονα ο κόσμος αισθανόταν ότι ήταν «δικός του».
Δεν ήταν τυχαίο ότι οι περισσότεροι τον αποκαλούσαν απλά «Μαζώ». Το όνομα αυτό ήταν, όπως σημειώνει, δείγμα οικειότητας και αγάπης.
«Σε όποιους αρέσουμε» – Η αυθεντικότητα του Γιώργου Μαζωνάκη
Ένα από τα κεντρικά σημεία του συγκινητικού μηνύματος είναι η απόλυτα αντισυμβατική στάση ζωής του Γιώργου Μαζωνάκη.
Όπως γράφει ο Τάσος Δούσης, ο καλλιτέχνης δεν προσπάθησε ποτέ να γίνει αποδεκτός από κανέναν. Δεν επιδίωξε την αποδοχή του συστήματος ούτε προσπάθησε να προσαρμοστεί σε όσα περίμεναν οι άλλοι από εκείνον.
Αντίθετα, αγαπήθηκε ακριβώς επειδή ήταν ο «περίεργος», ο εκκεντρικός και ο φευγάτος.
Με τα μπινελίκια του, τα σκοτάδια του και την τρέλα του, δεν έδινε σημασία σε όσους δεν συμφωνούσαν με το στιλ ή τις απόψεις του. Μάλιστα, όπως υπενθυμίζει ο δημοσιογράφος, είχε φτάσει να εμφανιστεί ακόμη και με παντόφλες στην πίστα.
Το δόγμα του ήταν ξεκάθαρο: «Σε όποιους αρέσουμε».
Πίσω όμως από τη σκληρή και αντισυμβατική εικόνα, ο Τάσος Δούσης περιγράφει έναν άνθρωπο ευάλωτο και ευαίσθητο σαν μικρό παιδί.
Έναν άνθρωπο που βίωνε μεγάλη μοναξιά και έβρισκε το δικό του «λιμάνι» στη μουσική, στην πίστα και στην πίστη.
Κλείνοντας το συγκλονιστικό του μήνυμα, ο δημοσιογράφος απευθύνεται και σε όσους έσπευσαν να σχολιάσουν τη ζωή και τις επιλογές του καλλιτέχνη, καλώντας τους «ξερόλες» και τους επικριτές να σεβαστούν έναν άνθρωπο που, όπως υποστηρίζει, δεν πείραξε και δεν ενόχλησε κανέναν.
«Ζούσε τη ζωή του όπως του έκανε κέφι. Τα πλήρωσε τα γραμμάτια του κεφιού του και έτσι δεν χρωστάει σε κανέναν μας», γράφει χαρακτηριστικά.
Και με αυτή τη φράση ολοκληρώνει τον δικό του αποχαιρετισμό:
«Γεια σου Αυτοκράτορα της πίστας…»
Δείτε και αυτά