«Δεν χάθηκα ποτέ. Απλώς η ζωή έγινε πολύ θορυβώδης». Η Μαρία Μενούνος ανοίγει την καρδιά της και μιλά για τις σκληρές δοκιμασίες που ανέτρεψαν τα πάντα, αναγκάζοντάς την να σταματήσει το αδιάκοπο κυνήγι της επιτυχίας και να δώσει μάχη για τη ζωή και την υγεία της.Με μια μακροσκελή και βαθιά προσωπική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε στον όγκο στον εγκέφαλο,…
«Δεν χάθηκα ποτέ. Απλώς η ζωή έγινε πολύ θορυβώδης». Η Μαρία Μενούνος ανοίγει την καρδιά της και μιλά για τις σκληρές δοκιμασίες που ανέτρεψαν τα πάντα, αναγκάζοντάς την να σταματήσει το αδιάκοπο κυνήγι της επιτυχίας και να δώσει μάχη για τη ζωή και την υγεία της.
Με μια μακροσκελή και βαθιά προσωπική ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η γνωστή παρουσιάστρια αναφέρθηκε στον όγκο στον εγκέφαλο, στον καρκίνο του παγκρέατος, στον διαβήτη και στην υπογονιμότητα, αλλά και σε όλα όσα συνειδητοποίησε μέσα από αυτή τη δύσκολη διαδρομή.
Η Μαρία Μενούνος μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς της φίλους σκέψεις και συναισθήματα που γεννήθηκαν στα πιο απαιτητικά χρόνια της ζωής της. Μέσα από την εξομολόγησή της μίλησε για τη θεραπεία, την αντοχή και την ανάγκη να επιστρέψει κανείς στον αληθινό του εαυτό.
Η στιγμή που η ζωή την ανάγκασε να σταματήσει
Για μεγάλο διάστημα, όπως εξήγησε, κυνηγούσε διαρκώς τον επόμενο στόχο, την επόμενη επαγγελματική επιτυχία και το επόμενο σημαντικό βήμα. Πίστευε ότι αυτή η συνεχής προσπάθεια ήταν ένα φυσιολογικό κομμάτι της ενηλικίωσης και της εξέλιξης.
Όλα, όμως, άλλαξαν όταν ήρθαν οι σοβαρές περιπέτειες με την υγεία της. Από εκείνη τη στιγμή, έπαψε να σκέφτεται ποια θα ήθελε να γίνει στο μέλλον και προσπάθησε απλώς να θεραπευτεί.
Η μάχη της την οδήγησε να κοιτάξει πίσω από τη λάμψη, τα κόκκινα χαλιά και την τηλεοπτική επιτυχία. Θυμήθηκε τη ζωή της πριν γίνει γνωστή, όταν τα όνειρά της ήταν απλούστερα και η καθημερινότητά της δεν είχε τον θόρυβο της δημόσιας εικόνας.
Η επιστροφή στο κορίτσι που πίστευε στα πάντα
Η Μαρία Μενούνος αναζήτησε ξανά το μικρό κορίτσι που αγαπούσε τη ζωγραφική, το τραγούδι και τον χορό και πίστευε ότι μπορούσε να καταφέρει τα πάντα.
Κοιτάζοντας παλιές φωτογραφίες, κατάλαβε ότι αυτό το κομμάτι του εαυτού της δεν είχε εξαφανιστεί. Είχε απλώς καλυφθεί από τις απαιτήσεις, τις προσδοκίες και τον έντονο ρυθμό της ζωής της.
Όπως σημειώνει, πολλοί άνθρωποι περνούν χρόνια προσπαθώντας να γίνουν κάτι περισσότερο, χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι απομακρύνονται σταδιακά από αυτό που πραγματικά είναι.
Για την ίδια, η θεραπεία δεν είναι η δημιουργία μιας διαφορετικής προσωπικότητας, αλλά η επιστροφή στην αυθεντική εκδοχή του εαυτού που υπήρχε πριν οι άλλοι αρχίσουν να υπαγορεύουν ποιος πρέπει να είναι.
Ολόκληρη η συγκλονιστική εξομολόγησή της
«Για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κυνηγούσα πάντα την επόμενη εκδοχή του εαυτού μου. Τον επόμενο στόχο, την επόμενη δουλειά, το επόμενο ορόσημο. Πίστευα πως έτσι έμοιαζε η ενηλικίωση.
Ώσπου η ζωή με σταμάτησε. Ένας όγκος στον εγκέφαλο, καρκίνος στο πάγκρεας, διαβήτης, υπογονιμότητα και τόσα ακόμη. Ξαφνικά δεν με απασχολούσε πια ποια ήθελα να γίνω. Προσπαθούσα απλώς να θεραπευτώ. Και κάπου μέσα σε αυτή τη διαδρομή της ίασης, σταμάτησα να ψάχνω τις απαντήσεις στο μέλλον. Άρχισα να κοιτάζω πίσω. Πίσω από τα κόκκινα χαλιά. Πριν από την τηλεόραση. Πριν ο κόσμος μάθει το όνομά μου. Τότε που τα όνειρά μου ήταν πιο απλά… κι εγώ επίσης.
Ύστερα γύρισα ακόμη πιο πίσω. Στο μικρό κορίτσι που πίστευε ότι μπορούσε να καταφέρει τα πάντα. Που αγαπούσε να ζωγραφίζει, να τραγουδά και να χορεύει. Πώς ξέχασα ότι αγαπούσα όλα αυτά;
Κοιτάζοντας αυτές τις φωτογραφίες, συνειδητοποίησα κάτι. Δεν χάθηκα ποτέ. Απλώς η ζωή έγινε πολύ θορυβώδης.
Ίσως αυτό να συμβαίνει σε όλους μας. Περνάμε χρόνια προσπαθώντας να γίνουμε κάτι περισσότερο, ενώ σιγά σιγά απομακρυνόμαστε από τον άνθρωπο που ήμασταν πάντα. Η θεραπεία δεν σημαίνει να γίνεις κάποιος άλλος. Σημαίνει να θυμηθείς την εκδοχή του εαυτού σου που υπήρχε πριν ο κόσμος σου πει ποιος πρέπει να είσαι.
Γιατί αυτή η εκδοχή εξακολουθεί να βρίσκεται μέσα σου», έγραψε στην ανάρτησή της η Μαρία Μενούνος.