Η Τζένη Καρέζη έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιουλίου 1992, αφήνοντας ανεκπλήρωτη μία τελευταία, βαθιά προσωπική επιθυμία. Σήμερα συμπληρώνονται 34 χρόνια από τον θάνατο της σπουδαίας ηθοποιού, η οποία πάλεψε γενναία με τον καρκίνο και πέρασε στην ιστορία για το ταλέντο, τη λάμψη και τα μοναδικά μάτια της.Η ηθοποιός Χρυσούλα Μύττη είχε μιλήσει σε παλαιότερη συνέντευξή της για όσα επιθυμούσε η Τζένη Καρέ…
Η Τζένη Καρέζη έφυγε από τη ζωή στις 26 Ιουλίου 1992, αφήνοντας ανεκπλήρωτη μία τελευταία, βαθιά προσωπική επιθυμία. Σήμερα συμπληρώνονται 34 χρόνια από τον θάνατο της σπουδαίας ηθοποιού, η οποία πάλεψε γενναία με τον καρκίνο και πέρασε στην ιστορία για το ταλέντο, τη λάμψη και τα μοναδικά μάτια της.
Η ηθοποιός Χρυσούλα Μύττη είχε μιλήσει σε παλαιότερη συνέντευξή της για όσα επιθυμούσε η Τζένη Καρέζη λίγο πριν από το τέλος. Ανάμεσά τους ήταν και ένα ταξίδι που ήθελε πολύ να κάνει, αλλά τελικά δεν πρόλαβε.
Τα «μαύρα σύννεφα» είχαν αρχίσει να εμφανίζονται τον Οκτώβριο του 1988. Εκείνη την περίοδο, η Τζένη Καρέζη είχε αναλάβει έναν από τους πιο δύσκολους και σημαντικούς ρόλους του παγκόσμιου θεατρικού ρεπερτορίου.
Στον «Βυσσινόκηπο» του Άντον Τσέχοφ υποδυόταν τη «Λιουμπόβα», κερδίζοντας για ακόμη μία φορά το θερμό χειροκρότημα και την αγάπη του κοινού.
Τον Μάρτιο του 1989, όμως, η παράσταση σταμάτησε και το θέατρο έκλεισε. Η αγαπημένη ηθοποιός έπρεπε να ταξιδέψει εσπευσμένα στο Λονδίνο, καθώς εδώ και αρκετό καιρό αντιμετώπιζε συμπτώματα που προκαλούσαν ανησυχία.
Όπως έγινε γνωστό αργότερα, ο γυναικολόγος της δεν είχε δώσει την απαραίτητη προσοχή σε αυτά τα σημάδια, με αποτέλεσμα να χαθεί πολύτιμος χρόνος.
Η τελευταία επιθυμία της Τζένης Καρέζη
Όταν πλέον αντιλήφθηκε ότι τα χρονικά περιθώρια λιγόστευαν, μία επιθυμία επέστρεφε διαρκώς στο μυαλό της. Ήθελε να βρεθεί για ακόμη μία φορά στο αγαπημένο της εξοχικό, στον τόπο που η ίδια αποκαλούσε «επίγειο παράδεισό» της.
Ήταν μια πανέμορφη μονοκατοικία στην Τσαγκαράδα του Πηλίου, χτισμένη μέσα σε ένα καταπράσινο τοπίο και περιτριγυρισμένη από πλατάνια.
Στην αυλή του σπιτιού υπήρχε ένα μικρό ρυάκι, το οποίο είχε στολίσει με βότσαλα που συγκέντρωνε η ίδια από διαφορετικές παραλίες. Για την Τζένη Καρέζη, αυτό το μέρος δεν ήταν απλώς ένα εξοχικό, αλλά το προσωπικό της καταφύγιο.
Κάθε φορά που έφτανε εκεί, ένιωθε τις έγνοιες και τα προβλήματα να απομακρύνονται. Ήταν ο χώρος στον οποίο μπορούσε να ηρεμήσει πραγματικά και να βρει ξανά τη δύναμή της.
Ακόμη και στις πιο δύσκολες ημέρες της μάχης της με την ασθένεια, πίστευε ότι η επιστροφή στο αγαπημένο της σπίτι ίσως άλλαζε κάτι. Κρατούσε μέσα της την ελπίδα ότι εκεί θα μπορούσε να συμβεί το θαύμα που περίμεναν η ίδια και οι δικοί της άνθρωποι.
Η Χρυσούλα Μύττη είχε περιγράψει αυτή την επιθυμία της με λόγια που συγκλονίζουν:
«Την άνοιξη του ’92, όταν πια οι γιατροί δεν έδιναν καμία ελπίδα, ήθελε να κάνει ένα ταξίδι στο εξοχικό της. Νομίζω ότι πίστευε πως εκεί όλα θ’ αλλάξουν. Ήταν το ορμητήριό της. Έλεγε πως αξιοπρέπεια σημαίνει να αποδέχεσαι ότι δεν είσαι τόσο δυνατός όσο νομίζεις, να αφήνεσαι. Και η Τζένη ήταν τόσο δυνατή ώστε να αφεθεί».
Η κατάσταση της υγείας της, ωστόσο, δεν της επέτρεψε να πραγματοποιήσει αυτό το τελευταίο ταξίδι. Η Τζένη Καρέζη δεν κατάφερε να επιστρέψει στο μέρος που αγαπούσε τόσο πολύ και στο οποίο ήλπιζε ότι θα έβρισκε ξανά γαλήνη και δύναμη.
Η τελευταία συνάντηση δέκα ημέρες πριν από το τέλος
Η Χρυσούλα Μύττη είχε αναφερθεί και στην τελευταία φορά που είδε την Τζένη Καρέζη. Η συνάντησή τους έγινε στο σπίτι της ηθοποιού, μόλις δέκα ημέρες πριν από τον θάνατό της.
Η εικόνα που αντίκρισε έμεινε για πάντα χαραγμένη στη μνήμη της:
«Δέκα μέρες πριν τον θάνατό της, είχα πάει σπίτι της. Άρρωστη πολύ, μου είχε πει πως ίσως και να ήταν η τελευταία φορά που την έβλεπα. Καθόταν στην πολυθρόνα της ντυμένη σαν έφηβη, με αθλητικά παπούτσια. Πρώτη φορά την έβλεπα με αυτά τα παπούτσια. Κάπνιζε ασταμάτητα. Με απελπισία, θυμό, για την αδικία, αλλά και με μικρή ελπίδα. Αυτή την εικόνα νομίζω θα κρατήσω μέσα μου. Αυτή περισσότερο από την άλλη, της ηθοποιού που λαμποκοπούσε πάνω στη σκηνή, που θαύμαζε και αγαπούσε ο κόσμος και οι φίλοι της».
Δέκα ημέρες αργότερα, στις 26 Ιουλίου 1992, η Τζένη Καρέζη άφησε την τελευταία της πνοή, χωρίς να καταφέρει να εκπληρώσει τη μεγάλη επιθυμία της και να επισκεφθεί ξανά το αγαπημένο της καταφύγιο στο Πήλιο.
Η μνήμη της παραμένει ζωντανή
Παρότι πέρασαν 34 χρόνια από τον θάνατό της, η Τζένη Καρέζη εξακολουθεί να κατέχει ξεχωριστή θέση στις καρδιές των Ελλήνων. Οι κινηματογραφικές και θεατρικές ερμηνείες της συνεχίζουν να συγκινούν, διατηρώντας ζωντανή την παρουσία και την καλλιτεχνική της κληρονομιά.
Πολιτιστικοί οργανισμοί, σε συνεργασία με τοπικούς φορείς του Πηλίου, διοργανώνουν κατά καιρούς παραστάσεις στο αγαπημένο της εξοχικό στην Τσαγκαράδα.
Με αυτόν τον τρόπο τιμούν τη σπουδαία διαδρομή της, το έργο της και την πολύτιμη παρακαταθήκη που άφησε πίσω της στον ελληνικό πολιτισμό.
