Για τον 30χρονο Γιώργο, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε έναν αδιάκοπο αγώνα για την κάλυψη ακόμη και των βασικών εξόδων. Εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος και συχνά αναγκάζεται να κάνει δεύτερη δουλειά, όμως η απόκτηση ενός δικού του σπιτιού παραμένει οικονομικά αδύνατη.Παρά τις πολλές ώρες εργασίας, στο τέλος της ημέρας δεν επιστρέφει σε μια κατοικία που έχει νοικιάσει ο ίδιος, αλλά στο πατρικ…
Για τον 30χρονο Γιώργο, η καθημερινότητα έχει μετατραπεί σε έναν αδιάκοπο αγώνα για την κάλυψη ακόμη και των βασικών εξόδων. Εργάζεται ως ιδιωτικός υπάλληλος και συχνά αναγκάζεται να κάνει δεύτερη δουλειά, όμως η απόκτηση ενός δικού του σπιτιού παραμένει οικονομικά αδύνατη.
Παρά τις πολλές ώρες εργασίας, στο τέλος της ημέρας δεν επιστρέφει σε μια κατοικία που έχει νοικιάσει ο ίδιος, αλλά στο πατρικό του. Η επιλογή αυτή δεν είναι αποτέλεσμα απροθυμίας για ανεξαρτησία, αλλά μια αναγκαστική λύση απέναντι στα υψηλά ενοίκια, την ακρίβεια και τους μισθούς που δεν επαρκούν.
«Αυτήν την στιγμή μένω με την οικογένειά μου, διότι δεν μπορώ οικονομικά να πάω να μείνω κάπου μόνος μου», εξομολογείται.
Η προσωπική ιστορία του Γιώργου αποτυπώνει μια πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν χιλιάδες νέοι στην Ελλάδα. Ακόμη και όταν εργάζονται συνεχώς ή συνδυάζουν δύο διαφορετικές δουλειές, το κόστος μιας αυτόνομης ζωής συχνά ξεπερνά τις οικονομικές τους δυνατότητες.
Το πατρικό ως μοναδική βιώσιμη επιλογή
Τα ενοίκια έχουν αυξηθεί σημαντικά, ενώ παράλληλα οι ανατιμήσεις στα τρόφιμα, στην ενέργεια και στις καθημερινές υπηρεσίες απορροφούν μεγάλο μέρος του μηνιαίου εισοδήματος.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η ενοικίαση κατοικίας δεν αποτελεί μόνο μια μεγάλη οικονομική δέσμευση. Για αρκετούς νέους μετατρέπεται σε ένα έξοδο που δεν μπορεί να καλυφθεί χωρίς σοβαρές στερήσεις ή οικονομική βοήθεια από την οικογένεια.
Έτσι, το πατρικό σπίτι, που άλλοτε λειτουργούσε ως αφετηρία μέχρι την έναρξη της ανεξάρτητης ζωής, παραμένει πλέον για πολλά χρόνια η μοναδική οικονομικά βιώσιμη λύση.
Το πρόβλημα δεν περιορίζεται σε όσους είναι άνεργοι ή εργάζονται περιστασιακά. Αφορά ακόμη και εργαζομένους πλήρους απασχόλησης, οι οποίοι διαπιστώνουν ότι ο μισθός τους δεν επαρκεί για ενοίκιο, λογαριασμούς, τρόφιμα, μετακινήσεις και τις υπόλοιπες ανάγκες της καθημερινότητας.
Περισσότεροι από τους μισούς νέους ζουν με τους γονείς τους
Τα στοιχεία της Eurostat αποτυπώνουν το μέγεθος του προβλήματος και τη μεγάλη απόσταση που χωρίζει την Ελλάδα από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Σύμφωνα με τα συγκεκριμένα δεδομένα, το 56,3% των νέων ηλικίας από 25 έως 34 ετών στην Ελλάδα εξακολουθεί να ζει με τους γονείς του. Το αντίστοιχο ποσοστό στον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης διαμορφώνεται στο 30,1%.
Η διαφορά γίνεται ακόμη πιο έντονη όταν η Ελλάδα συγκρίνεται με χώρες της βόρειας Ευρώπης, όπου η αποχώρηση από το πατρικό σπίτι πραγματοποιείται συνήθως σε πολύ μικρότερη ηλικία.
Στη Δανία το ποσοστό των νέων που παραμένουν με τους γονείς τους περιορίζεται στο 3,9%, στη Φινλανδία βρίσκεται στο 4% και στη Σουηδία στο 7%. Οι διαφορές συνδέονται, μεταξύ άλλων, με το ύψος των αποδοχών, τις πολιτικές στέγασης και το επίπεδο κοινωνικής προστασίας που προσφέρει κάθε χώρα.
Ενοίκια, ακρίβεια και χαμηλοί μισθοί μπλοκάρουν την ανεξαρτησία
Η έναρξη μιας αυτόνομης ζωής παραμένει άπιαστο όνειρο για χιλιάδες νέους στην Ελλάδα. Περισσότεροι από ένας στους δύο πολίτες ηλικίας 25 έως 34 ετών εξακολουθούν να μένουν στο πατρικό τους, καθώς τα υψηλά ενοίκια, η παρατεταμένη ακρίβεια και οι χαμηλές αποδοχές δεν τους επιτρέπουν να κάνουν το επόμενο βήμα.
Δείτε και αυτά